El Mundo: Una forma de tortura que ningún ser humano merece tan indigno trato cualesquiera sean sus delitos

6 Marzo 2007

Hoxe quero deixarvos unha información que aparece no blog “192 muertos 192 mentiras”, nas entradas:
……………………………………,.
…………………………………………..La caradura de Pedro Jota

…………………………………………..La caradura de Pedrojota, 2ª parte



Salvador Puig Antich

27 Febrero 2007
Cuantas veces hemos disfrutado tanto de una película que incluso conociendo el final, anhelábamos que fuese diferente y llegado ese instante suspiramos, aliviados por la tensión acumulada, por la rabia de las injusticias pasadas.

La película Salvaldor Puig Antich relata parte de una historia en la vida de un chico asesinado “legalmente” a la edad de 25 años. ¿Cuántas familias de aquella época pasarían por situaciones similares?, este relato no deja de ser uno de muchos que pueden ser llevados a la gran pantalla. El único delito de Salvador fue pensar de manera diferente y llevar ese pensamiento hasta su muerte, activo anarquista español murió ejecutado siniestramente por el régimen franquista tras ser juzgado por un tribunal militar en consejo de guerra, condenado a muerte por el asesinato de Francisco Anguas Barragán, subinspector de la Brigada Político Social en Barcelona. Esta película nos muestra a la persona, no tanto al activista, nos narra quién era ese joven culto e inteligente que lucho por sus ideales hasta el final y como un régimen despiadado lo condenó en un juicio sin garantías, ejecutándolo un 2 de marzo de 1974 en la cárcel Modelo de Barcelona con el garrote vil. Con Puig se uso por penúltima vez en España el garrote vil un brutal sistema de ejecución que consistía en el estrangulamiento del reo mediante un grueso collar de hierro y que se aprieta, accionado mediante un gran tornillo posterior, hasta estrujarle el cuello, con rotura de cervicales y asfixia.

.
Su protagonista perteneció al MIL (Movimiento Ibérico de Liberación), organización de lucha obrera, anarquista, al margen de los modelos dirigistas y jerárquica de las organizaciones políticas y sindicales. Para lograr fondos decidieron atracar bancos, acciones que calificaban de “expropiaciones”, esos fondos los destinaron a montar una editorial de publicaciones de lucha obrera – CIA [Conspiración Internacional Anarquista]- y ayudar a los sectores radicales del movimiento obrero.

Para todos aquellos que queráis saber un poco más de la historia de Salvador Puig Antich os dejo los siguientes enlaces en donde encontrareis información muy interesante:

1. Localizado en un asilo el forense que hizo la autopsia al policía del ‘caso Puig Antich’
2. La defensa matizada de López Arnal de los criminales franquistas “liberales”
3. Entrevista: Margalida Bover Vadell, excompanya de Salvador Puig Antich
4. Respuesta a una crítica no matizada
5. Los liberales asesinaron a Puig AntichUn esbozo de la historia del MIL
6. Uno de los nuestros
7. Reflexiones en torno a la película sobre Salvador Puig Antich
8. Glosas críticas marginales al artículo“Reflexiones en torno a la película sobre Salvador”
9. La desmemoria de algunos y la desvergüenza de otros. Al calor de la película: “Salvador”
10. Paremos la película “Salvador”
11. Manifiesto contra la película “Salvador”, sobre Salvador Puig Antich
12. Puig Antich, caso reabierto
13. Carta de las hermanas Puig Antich
.

Sadan Husein: Morre un home. Nace o mito.

2 Enero 2007
O goberno dun pais é o pais mesmo, a imaxe o exterior é a postal para os seus turistas.

Leo en moitos blogs, periódicos, etc… como a xente fala da morte de Sadam, que ben se queda un cando fala dos dereitos humanos, agora parece que todo o mundo estremecese da forma que asasinan a un home pero o que non se dan conta é que este ditador foi no seu momento unha marioneta dos intereses da gran potencia mundial estadounidense, Husein pasouse o outro bando cando non apoiou a Estados Unidos pasando a engrosar as listas dos mais buscados, canta hipocrisía podemos apreciar detrás das palabras da xente, e moi denigrante que unha das últimas imaxes que temos na nosa retina do ano 2006 sexa a de unha persoa cunha soga o redor do seu pescozo, e digo persoa porque por moi ditador, asasino etc… que fora Sadan Husein primeiro era persoa, o único que os países que se tildan de defensores do mundo e de inimigos do terrorismo mundial conseguiron foi que nacera o mito de Sadan, agora a xente o que recordará será a forma en que morreu e non os seus asasinatos, celebrados por moitos gobernos cunha copa na man e unha cámara de televisión na outra denunciando e pedindo xustiza para o pobo iraquí, xustiza infinita convertida en invasión dun pais para conseguir o ouro negro, xustiza que sigue matando en Iraq.

.
¿Este é o tipo de democracia que queremos en Iraq?
.
Moi curioso foi a data elixida para esta execución xa que se celebrou no día mais grande para os musulmás, o día do sacrificio, a festa do cordeiro unha maña de Eid ul-Adha.
.
Canta razón nas palabras de Jean Paul Sartre: “Cuando los ricos hacen la guerra, son los pobres los que mueren”

Estou totalmente en contra da violación do dereito a vida, totalmente en contra do inhumano e degradante que é a pena de morte, ¿qué tipo de efecto disuasorio se persegue con esta pena?.

Sabias que …

MATAR É MATAR. ABOLICION A PENA DE MORTE

.
Esta entrada pode verse tamen na Red de blog socialistas
.

¿Qué nos espera tras a morte?

10 Diciembre 2006
Un nunca sabe a data na que vai morrer, seguramente Pinochet nunca pensou que morrería no día Mundial dos Dereitos Humanos, seguramente él non elixiría esta data para marcharse debido a unha crises cardíaca e menos se a súa muller cumpre anos (o mellor non lle gustou a tarta e por iso se foi).
Non creo nas casualidades, penso que todo ten un por qué, se estes feitos acontecidos son serendipias, gustaríame que Iker Jimenez investigase o triangulo que hai na morte do ditador.
Pode ser posible que unha forza superior o aniquilase no Día Mundial dos Dereitos Humanos, dereitos que no seu réxime non se respectaban, 3500 persoas foron asasinadas, 28.000 torturadas e mais de 300.000 exiliáronse.

Se di que cando un morre algo queda, non sei o qué, pero moitos pensan que a súa alma ou espírito regresa ao mundo material despois da morte física, renacendo nun corpo novo, se isto é verdade espero que se faga xustiza e poidan xulgar a este personaxe pólos seus feitos, se a reencarnación non existe o único que nos queda é pensar que neste ano o día dos Dereitos Humanos levouse a alguén que nunca os cumpriu, de esta forma o tempo fixo xustiza antes que a lei.


Y que cumplas muchos más

5 Diciembre 2006

Se cumple el XXVIII aniversario de la Constitución Española, la base de la convivencia para los españoles se basa en la dignidad de la persona, dignidad que no es más que el respeto a las personas y hacia uno mismo, basamos nuestra convivencia en los derechos inherentes a las personas…

La constitución es el resultado de un consenso de la sociedad española, del pueblo emanan los poderes de un estado democrático de derecho, estado cuyo gobierno adopta la forma de Monarquía Parlamentaria.

Nuestro querido Partido Socialista ha sacado un manifiesto con motivo del XXVIII Aniversario de la Constitución Española, en este manifiesto reivindicamos la “laicidad” y digo reivindicamos porque además de ser socialista no podría estar más de acuerdo con que la sociedad, el Estado o las instituciones tengamos la cualidad de poder actuar y funcionar de manera independiente de la influencia de la religión y de la iglesia, requisito imprescindible para la libertad e igualdad.

También se destaca en este manifiesto que la Carta Magna de 1978, junto a la Constitución de 1931, representa “la más alta plasmación en la historia del pueblo español de su voluntad de vivir en un régimen democrático”

O Fundador

5 Noviembre 2006


“El ideal del Partido Socialista es la completa emancipación de la clase trabajadora: es decir, la abolición de todas las clases sociales y su conversión en una sola de trabajadores libres e iguales, honrados e inteligentes”.

Pablo Iglesias Posse naceu o 18 de outubro de 1850 no Ferrol (A Coruña). Aos nove anos trasladouse a vivir a Madrid coa súa nai e o seu irmán menor. Finalizou os seus estudos primarios e aprendeu o oficio de tipógrafo no hospicio de San Fernando.
No ano 1870 ingresou na sección de tipógrafos da Federación Madrileña da Internacional. No 1871 formou parte do Consello Federal da Rexión Española da mesma.
O 10 de setembro de 1870 publicou o seu primeiro artigo no periódico da Internacional, “La Solidaridad”, co título “La Guerra”. Xuño de 1871 forma parte do Consello de Redacción da “La Emancipación”, semanario no que se difundiron algúns escritos de Marx, como a primeira traducción española do “El Manifiesto Comunista”.
O 4 de maio de 1873 ingresa nunha das primeiras organizacións socialistas de importancia a Asociación General del Arte de Imprimir, da que será elixido presidente da Xunta Directiva no ano 1874, cargo do que se fará cargo ata Xaneiro de 1885.
No 1878 empeza a xurdir en torno ás tertulias celebradas nos cafés Brillante e Lisboa de Madrid, a idea de contituir un partido obreiro en España.
No 1879 nun xantar celebrado na Casa Labra, da rúa Tetuán, en Madrid, a cal asistiron un total de 25 persoas, fundábase o Partido Socialista Obreiro Español, Pablo Iglesias é designado membro da Comisión encargada de redactar o programa e o regulamento do partido e o día 20 de xulio, é elixido secretario da Comisión Executiva do PSOE.
No 1881, o 18 de xaneiro., Pablo Iglesias é elixido secretario do Comité nacional do PSOE.
O 12 de marzo de 1886 sae á rúa o primeiro número do “El Socialista”, onde publica unha serie de artigos titulados “El Programa de nuestro Partido”.
No agosto de 1888, converterase no fundador da Unión General de Trabajadores, sendo o seu presidente dende 1889 ata a súa morte.
Acudiu en representación do PSOE o congreso fundacional da Segunda Internacional, no 1889, asistindo a cantos se celebrarían ata 1910.
O 1 de maio de 1890 Pablo Iglesias foi o encargado de entregar o Goberno unha serie de reclamacións, entre as que constaban a prohibición do empleo de nenos no traballo e a reducción da xornada laboral a oito horas, esta foi a primeira vez en España que celebrouse unha xornada de loita do Primeiro de Maio.
No 1905, os socialistas Pablo Iglesias, Largo Caballero e García Ormaechea saíron elixidos como concejales de Madrid, esto foi posible grazas a que no 1890, no II Congreso do PSOE se decidiu participar las eleccións. No 1910 e grazas a alianza republicano-socialista o fundador do PSOE saíu elixido como o primeiro deputado socialista que entraba no Parlamento español.
No 1921, moitos militantes socialistas abandonaron as filas do partido e fundaron o Partido Comunista, debido a que Pablo Iglesias opusose o ingreso na III Internacional, fundada por Lenin.
Un día antes da súa morte publicou no “El Socialista” o seu último artigo cuxo título era “El proletariado vencerá”.
Pablo Iglesias faleceu en Madrid o 9 de decembro de 1925. O seu enterro foi unha das manifestacións mais multitudinarias de España en moito tempo, mais de 150.000 cidadáns acompañaron o féretro ata o cemiterio civil de Madrid.